Η γεωπολιτική της θέση και ο φυσικός πλούτος της Ρωσίας παραμένουν σχεδόν ταυτόσημες έννοιες κατά τους τελευταίους αιώνες. Με τον ίδιο ακριβώς τρόπο την εποφθαλμιούν, όπως και πριν την μεγάλη Οκτωβριανή Επανάσταση, οι Γερμανογάλλοι και οι Αγγλοσάξωνες. Πέραν αυτού η Σοβιετική λειτουργία άφησε και πολλά θετικά χαρακτηριστικά. Πχ την αλληλεγγύη με τους λαούς και τις χώρες του πάλαι ποτέ Τρίτου Κόσμου. Και μια ρομαντική, ας πούμε, αύρα για τον θετικό ρόλο της ενωσιακής παγκόσμιας δύναμης, ως αντίπαλο δέος κλπ. Όποιος έχει καλή διάθεση και πρόθεση, συμπαθεί ακόμη τους Ρώσους, ως την κύρια εθνική δύναμη που κατέβαλε με μεγάλες θυσίες, ηρωισμό και αυταπάρνηση την Γερμανοναζιστική πολεμική μηχανή. Ή όχι;
Προσωπικά, θεωρώ ότι ο κόσμος είναι εφικτό να γίνει πιο δίκαιος κι ένας λαός που μπορεί να πιέσει προς αυτή την κατεύθυνση είναι οι Ρώσοι. Η ΕΣΣΔ έβαλε τα στρατιωτικά, τουλάχιστον, θεμέλια για τις σημερινές δυνατότητες της Ρωσίας να ηγηθεί των BRICS. Κι αν υπάρχει ελπίδα της κατάργησης της νεοαποικιοκρατικής και χρηματιστικοπιστωτικής κυριαρχίας του παγκόσμιου, παραδοσιακού, αν θέλουμε, ιμπεριαλιστικού κεφαλαίου, υπάρχει μόνο, διότι υφίσταται η Ρωσία. Όλες οι χώρες που αντιλαμβάνονται ότι οι Αγγλοσάξονες συνεχίζουν να επιβουλεύονται τους πλουτοπαραγωγικούς τους πόρους και διατηρούν το μη δίκαιο παγκόσμιο εμπόριο και τις ανισότιμες συναλλαγές, στηρίζονται στο στρατιωτικό και πυρηνικό δυναμικό της πρώην ΕΣΣΔ που έχει περάσει στα χέρια της Ρωσίας. Εάν έχει βάση η άποψη, ότι ο σοσιαλισμός είναι πολύ δύσκολο, έως αδύνατο, να εγκαθιδρυθεί, να επικρατήσει ή και να αναπτυχθεί σε μια μόνο χώρα, τότε το δυνατό σημείο του είναι η ανατροπή των παραδοσιακών ιμπεριαλιστικών καθεστώτων και του πλέγματος των παγκόσμιων οικονομικοπολιτικών σχέσεων που καθορίζονταν για εκατονταετίες από τις κεφαλαιοκρατικές ιμπεριαλιστικές χώρες, μέσω των ανισότιμων συναλλαγών και του υφιστάμενου καταμερισμού της εργασίας, της μεταφοράς υπεραξίας από τα αδύναμα και σχετικά φτωχά κράτη, στα παραδοσιακά πλούσια και ισχυρά. Ο αρκετά διορατικός κι αξέχαστος Μίκης, λίγο πριν τον θάνατό του, προβλέποντας με βεβαιότητα το ξέσπασμα της πολεμικής αναμέτρησης μεταξύ της Δύσης και των χωρών των BRICS, αρχίζοντας από την Ουκρανία (υπάρχει έγγραφη τοποθέτησή του), είχε τονίσει ότι οι κυβερνήσεις της Δύσης συνεχίζουν να εξαγοράζουν τις εργασιακές ελίτ των χωρών τους, συμπεριλαμβανομένης της διανόησης, μεταφέροντας εργασιακή υπεραξία από την εργασία και τον πλούτο στον υπόλοιπο κόσμο. Μέσω της διατήρησης του δολαρίου, ως αποκλειστικό νόμισμα συναλλαγών, των δανείων και της χρέωσης των χωρών από το ΔΝΤ, των προαναφερόμενων ανισότιμων εμπορικών σχέσεων, της πώλησης εξοπλισμού σε μονοπωλιακές τιμές, της διαφθοράς των κυβερνήσεων και πολλών άλλων τρόπων που ξεφεύγουν της παρούσας παρουσίασης. Συνεπώς, η επίλυση της παγκόσμιας κύριας αντίθεσης κεφαλαίου κι εργασίας μπορεί να προκύψει μόνο από την καθοριστική νίκη των αντιτιθέμενων χωρών στην ΝΤΠ που την επέβαλαν οι Αγγλοσάξωνες στον κόσμο. Τούτο προϋποθέτει ασφαλώς και την ανάπτυξη προοδευτικών εθνικοαπελευθερωτικών κινημάτων στις διάφορες νεοαποικίες, χρεοδουλοπαροικίες, και προτεκτοράτα, όπως η χώρα μας, καθώς και την ενδυνάμωση των σοσιαλιστικών απόψεων και οργανώσεων σε όλο τον κόσμο και κυρίως στις χώρες των BRICS+.
Κανείς δεν πιστεύει ότι, εάν είχε επικρατήσει η κίνηση του Τραμπ και καταλαμβάνονταν το Καπιτώλιο από τους οπαδούς του και τον όχλο που επηρέαζε, θα άλλαζε η Αμερική κι ο κόσμος προς το σοασιαλιστικότερο και δικαιότερο. Το ΚΚ Ρωσίας, όμως, βρίσκεται με σχεδόν 20% λαϊκή υποστήριξη στην Δούμα, το ΚΚ Κίνας είναι στην κυβερνητική εξουσία κι από κει θα μπορούσαν να προέλθουν σημαντικές και αιφνίδιες αλλαγές. Πάντα με την κινητοποίηση κι ενδυνάμωση του λαϊκού παράγοντα, όπως συχνά τονίζει, ένας καλός φίλος του Δημοκρατικού Κινήματος Εθνικής Απελευθέρωσης (ΔΗΚΕΑ) στην χώρα μας. Προσωπικά, θεωρώ, ότι αυτή η ενδυνάμωση του λαϊκού παράγοντα, μπορεί να προέλθει μόνο από τη συνένωση των κομμουνιστικών – σοσιαλιστικών πολιτικών δυνάμεων με τις εθνικές- πατριωτικές δυνάμεις, όταν οι τελευταίες αποβάλλουν τα ακροδεξιά, ρατσιστικά, μισαλλόδοξα κλπ χαρακτηριστικά, έναντι των αδύναμων και κατά βάση φτωχών ανθρώπων. Αλλά αυτό αποτελεί επίσης ένα μεγάλο θέμα που δεν μπορεί ν’ αναλυθεί στην παρούσα τοποθέτηση…
Θα ήμουν ευτυχής, εάν υπάρξει καλοπροαίρετη κριτική από τους διεθνιστές σοσιαλιστές και τους αστικοδημοκράτες στα παραπάνω και γίνουν κατάλληλες προτάσεις ολοκλήρωσης των κάπως απλοϊκών, αλλά πιστεύω και ορθολογικών αυτών σκέψεων που χρήζουν φυσικά περαιτέρω εμβάθυνσης και ανάλυσης. Απόψεις, όμως, που θέτουν στο ίδιο τσουβάλι όλες τις ισχυρές σήμερα χώρες, χαρακτηρίζοντάς τις συλλήβδην ως «ιμπεριαλιστικές» και κρατούν ίσες αποστάσεις από τις εμπορικές, διπλωματικές και στρατιωτικές τους ενέργειες, τις βρίσκω ακόμη πιο απλοϊκές μέχρι και πρωτόγονα χυδαίες.
Η χώρα μας χρειάζεται την απαλλαγή της από την άμεση κηδεμονία από τους Αμερικανονατοϊκούς πολεμικούς σχεδιασμούς κατά των BRICS+ κι από την οικονομική εξάρτηση στην οποία έχουμε οδηγηθεί από την ΕΕ και γενικότερα τις παραδοσιακές ιμπεριαλιστικές χώρες της υφηλίου. Χρειαζόμαστε την άσκηση ανεξάρτητης, κυρίαρχης ή αυτόνομης πολυδιάστατης εξωτερικής πολιτικής. Δικής μας, ελληνικής πολιτικής, σε αντίθεση με την ψευδεπίγραφη «αυτοδυναμία» που ευαγγελίζονταν ο ανεκδιήγητος Τσίπρας και την ξεκάθαρα δουλική υποταγή του Μητσοτάκη στους ιμπεριαλιστές πάτρονές του. Οι οποίοι βρίσκονται -δήθεν- στην σωστή πλευρά της ιστορίας και θα μας λυπηθούν ή ελεήσουν, οι Αμερικάνοι, εάν παραστεί ανάγκη. Κάτι που δεν έκαναν εδώ και σχεδόν 50 χρόνια με το κατάκτηση της μισής Κύπρου…