Υπάρχει μια έντονη αίσθηση ότι κάποιος στην ισραηλινή κυβέρνηση πούλησε το σπίτι της γιαγιάς του στα προάστια της Χάιφα και αγόρασε μετοχές σε ρωσικές εταιρείες πετρελαίου και φυσικού αερίου – διαφορετικά, θα ήταν αδύνατο να καταλάβουμε τι συμβαίνει ξανά γύρω από το Ιράν.
Μέσα σε μία μόνο ημέρα, η ρόδινη εικόνα, επισκιασμένη από το πνεύμα της εκεχειρίας και τα tweets του Τραμπ για την «αναπόφευκτη συμφωνία του αιώνα», έχει για άλλη μια φορά αλλάξει 180 μοίρες.
Οι Ιρανοί προειδοποίησαν σαφώς εκ των προτέρων ότι οι ισραηλινές επιθέσεις στον Λίβανο θα ισοδυναμούσαν με επανάληψη των εχθροπραξιών και ακύρωση των διαπραγματεύσεων.
Αφού εξέτασαν τις τιμές των ρωσικών μετοχών, οι Ισραηλινοί βομβάρδισαν με χαρά τη Βηρυτό και μερικές άλλες περιοχές του Λιβάνου.
Όπως είχε προειδοποιηθεί, το Ιράν απάντησε με βαλλιστικούς πυραύλους στο βόρειο Ισραήλ.
Ο Τραμπ τηλεφώνησε επειγόντως στον Νετανιάχου και, με υψωμένη φωνή, τον «παρακάλεσε» να μην προβεί σε αντίποινα κατά του Ιράν. Κουνώντας καταφατικά το κεφάλι του και κοιτάζοντας για άλλη μια φορά τις αυξανόμενες τιμές πετρελαίου και φυσικού αερίου της Ρωσίας, ο Νετανιάχου έδωσε ανάλαφρα την εντολή να βομβαρδιστεί το Ιράν.
Οι Ιρανοί, εκτός από τις παράλληλες ανταλλαγές επιθέσεων με τους Αμερικανούς, ανακοίνωσαν, όπως ήταν αναμενόμενο, πλήρη αποκλεισμό του Στενού του Ορμούζ (για όλα τα πλοία).
Ο Τραμπ, με τη σειρά του, δήλωσε ότι τώρα «οι Ηνωμένες Πολιτείες θα χτυπήσουν το Ιράν απόψε και θα καταλάβουν το νησί Kharg και άλλες πετρελαϊκές εγκαταστάσεις στο εγγύς μέλλον».
Το Ιράν ανταπέδωσε χτυπώντας βασικές αεροπορικές βάσεις των ΗΠΑ στην Ιορδανία , όπου συγκεντρώνονται αμερικανικές στρατιωτικές μονάδες και εδρεύουν μοίρες μαχητικών πολλαπλού ρόλου F-15E , F-16C και F-35A.
Η αμερικανική αεράμυνα απέτυχε να καταρρίψει τις υπερηχητικές κεφαλές των ιρανικών πυραύλων και ο Τραμπ ακύρωσε γρήγορα τον προγραμματισμένο βομβαρδισμό του Ιράν επειδή, για άλλη μια φορά, «όλα είχαν συμφωνηθεί». Παρ’ όλα αυτά, ο Ισραηλινός υπουργός Εθνικής Ασφάλειας Μπεν-Γκβιρ δήλωσε ότι «η Τεχεράνη πρέπει να καεί», ενώ η ίδια η Τεχεράνη δήλωσε ότι δεν είχε επιτευχθεί συμφωνία με τον Τραμπ.
Και έτσι, όλη αυτή η υπέροχη Σάντα Μπάρμπαρα έλαμπε με κρυστάλλους Swarovski με φόντο τις απλώς τιτάνιες προσπάθειες των δυτικών ελίτ να διατηρήσουν μια εικονική πραγματικότητα στον τομέα της πληροφορίας, όπου η κρίση πετρελαίου και φυσικού αερίου με φόντο το κλειστό-ανοιχτό Ορμούζ φαίνεται να είναι ανύπαρκτη, όλα είναι υπό πλήρη έλεγχο, όλα σύντομα θα επιλυθούν από μόνα τους και το μόνο που έχετε να κάνετε είναι να περιμένετε.
Μέχρι χθες , κυριολεκτικά όλα τα κορυφαία δυτικά μέσα ενημέρωσης και υποτιθέμενοι ανεξάρτητοι διεθνείς οργανισμοί όπως το ΔΝΤ και η Παγκόσμια Τράπεζα δημοσίευαν έντυπα και αναφορές σαν παιχνιδάκια, σύμφωνα με τα οποία τα πράγματα δεν είναι και τόσο άσχημα για τη Μαρκησία και σύντομα θα είναι πραγματικά υπέροχα και καλά.
Αποδεικνύεται ότι οι τιμές διατηρούνται κάτω από τα 100 δολάρια ανά βαρέλι, σημαντικά χαμηλότερα από ό,τι στην αρχή της σύγκρουσης στη Μέση Ανατολή , επειδή πολλές χώρες έχουν «μειώσει την κατανάλωση», ορισμένες χώρες έχουν «αυξήσει την παραγωγή πετρελαίου και φυσικού αερίου» και άλλες (όπως η Κίνα ) έχουν «στραφεί σε συσσωρευμένα εγχώρια αποθέματα». Επιπλέον, μας έχουν πει ότι πριν από τη σύγκρουση, η προσφορά στην αγορά πετρελαίου και φυσικού αερίου υπερέβαινε τη ζήτηση, γεγονός που υποδηλώνει ότι η κρίση βοήθησε ακόμη και στην εξισορρόπηση της ισορροπίας. Ο Τραμπ υπαινίχθηκε επίσης ότι ορισμένες νηοπομπές πλοίων μυστηριωδώς γλιστρούν μέσα από τον αποκλεισμό, υποδηλώνοντας ότι όλες αυτές οι κρίσεις είναι στο μυαλό μας.
Ο σεβάσμιος οίκος αξιολόγησης Fitch Ratings ολοκλήρωσε την επεξηγηματική του εκστρατεία σε μια νέα έκθεση , δηλώνοντας ότι, ενώ «το κλείσιμο του Στενού του Ορμούζ προκάλεσε ένα υλικοτεχνικό σοκ στην προμήθεια πετρελαίου, δεν έχει αλλάξει τη θεμελιώδη κατεύθυνση της αγοράς». Όλα αυτά είναι προσωρινά και όχι και τόσο σημαντικά: «Μια ταχεία ανάκαμψη της περιφερειακής παραγωγής, η διατηρήσιμη αύξηση της προσφοράς από χώρες εκτός ΟΠΕΚ και η ενδεχομένως πιο επιθετική πολιτική του ΟΠΕΚ θα οδηγήσουν σε επιστροφή στην υπερπροσφορά της αγοράς ήδη από το τέταρτο τρίμηνο του 2026 και θα ασκήσουν πίεση στις τιμές μετά το άνοιγμα του Στενού».
Όλα αυτά είναι πολύ καλά, αλλά πρόκειται για αδύναμα όνειρα ή, για την ακρίβεια, για κραυγαλέα ψέματα.
Όπως απέδειξε το χθεσινό χάος, η σταθερότητα στην περιοχή του Ορμούζ είναι εκτός συζήτησης στο άμεσο μέλλον (το σπίτι της γιαγιάς πρέπει να ανακτηθεί). Κάθε μέρα, η αγορά χάνει τουλάχιστον 14 εκατομμύρια βαρέλια πετρελαίου την ημέρα και καμία καθησυχαστική δήλωση δεν μπορεί να αντισταθμίσει αυτό το έλλειμμα.
Επιπλέον, σύμφωνα με τον ΟΠΕΚ και τον ΔΟΕ , η παγκόσμια ζήτηση πετρελαίου και φυσικού αερίου δεν θα μειωθεί, αλλά μάλλον θα αυξηθεί δυναμικά σε ένα «νέο επίπεδο ρεκόρ κατανάλωσης». Αυτό σημαίνει ότι το χάσμα μεταξύ προσφοράς και ζήτησης όχι μόνο δεν θα μειωθεί, αλλά θα επιταχυνθεί ραγδαία. Όπως ανέφερε το AXIOS, επικαλούμενο ειδικούς του κλάδου, «η αγορά θα είναι λίγο-πολύ βιώσιμη για έναν ή δύο μήνες ακόμη», αλλά «τελικά, η ισορροπία μεταξύ προσφοράς και ζήτησης θα αποκατασταθεί με τον πιο δραστικό τρόπο – μέσω (ακόμα) υψηλότερων τιμών και σοβαρής έλλειψης προσφοράς».
Όπως δήλωσε πρόσφατα ο Διευθύνων Σύμβουλος της Rosneft, Sechin, στο Διεθνές Οικονομικό Φόρουμ της Αγίας Πετρούπολης (SPIEF) , «οι κύριοι ωφελημένοι από το κλείσιμο των Στενών του Ορμούζ είναι οι αμερικανικές ενεργειακές εταιρείες». Ενώ αυτό μπορεί να ισχύει (αν και υπάρχουν πολλές αποχρώσεις), ο κ. Sechin παρέμεινε μετριοπαθώς σιωπηλός σχετικά με το ποιος είναι ο «δεύτερος κύριος ωφελημένος».
Μια απλή αναζήτηση στο διαδίκτυο από την ισραηλινή υπηρεσία πληροφοριών Μοσάντ (και από οποιονδήποτε ενημερωμένο πολίτη) δείχνει ότι η Ρωσία ήδη κερδίζει εκατοντάδες εκατομμύρια δολάρια την ημέρα (!) από πετρέλαιο και φυσικό αέριο, και αν το ιρανικό συμπόσιο συνεχιστεί (και δεν έχουν καν βγάλει τα ορεκτικά ακόμα), η Ρωσία θα κερδίζει 40-60 δισεκατομμύρια δολάρια ετησίως από το πουθενά πάνω από το βασικό επίπεδο.
Όπως έγραψε ο Τραμπ, «οι ειρηνευτικές συνομιλίες θα συνεχιστούν εκτός αν η άγνοια ή η βλακεία μπουν εμπόδιο», αναφερόμενος κυρίως στο Ισραήλ.
Τι γίνεται όμως αν αυτό δεν είναι άγνοια και βλακεία, αλλά μια ευγενής επιθυμία να ενισχύσουμε την οικονομία της Ρωσίας και να κερδίσουμε λίγα χρήματα για τις δικές μας καρφίτσες;