Κούρδισσες Πεσμεργκά: «Αμαζόνες» που ορμούν στη μάχη κόντρα στους τζιχαντιστές τραγουδώντας

Κρατάνε πάντα μια σφαίρα για να αυτοκτονήσουν εάν πρόκειται να πέσουν στα χέρια των εχθρών, ενώ στην εκπαίδευσή τους καλούνται μερικές φορές να δαγκώσουν από κουνέλια μέχρι… φίδια.

Στα απομακρυσμένα βουνά του βόρειου Ιράκ αλλά και στη βόρεια Συρία μπορεί να συναντήσει κανείς όμορφα νεαρά κορίτσια που, αν και μετά βίας έχουν μετρήσει δεκαεννιά, είκοσι καλοκαίρια, καθώς πολλά από αυτά βρίσκονται ακόμα στην χαραυγή της ενηλικίωσής τους, εγκατέλειψαν την πρότερη ζωή τους για να πολεμήσουν εναντίον όσων κατέχουν την κουρδική γη, εναντίον του τουρκικού στρατού στη νοτιοανατολική Τουρκία, εναντίον των τζιχαντιστών του Ισλαμικού Κράτους στη βόρεια Συρία και στο βόρειο Ιράκ.

Σήμα κατατεθέν τα μακριά μαύρα κυματιστά μαλλιά και τα ζεστά μελιά ή και ανοιχτά πράσινα μάτια τους. Οι σύντροφοί τους τα αποκαλούν «τα κορίτσια του ήλιου». Φοράνε χακί, διασχίζουν την κουρδική γη σε σχηματισμό, κρατάνε οπλοπολυβόλα, χαμογελούν και σχηματίζουν με τα χέρια τους το σύμβολο της νίκης.

Σε αντίθεση, όμως, με τους συνομήλικους τους δε διαβαίνουν την πύλη πανεπιστημίων, δε φλερτάρουν, δε χαζολογούν με τους φίλους τους. Κρατάνε όπλα στα χέρια, εκπαιδεύονται σπαρτιάτικα και συμβάλλουν όχι μόνο στο κουρδικό απελευθερωτικό κίνημα, αλλά και στη μάχη σώμα με σώμα με τους τζιχαντιστές, προστατεύοντας ολόκληρο τον κόσμο. «Αυτή τη στιγμή, το Ισλαμικό Κράτος προσπαθεί να καταστρέψει όλο τον κόσμο. Αυτή τη στιγμή, οι Κούρδοι προστατεύουν όλο τον κόσμο», λέει μία από αυτές.

Τις γυναίκες Πεσμεργκά, όπως αποκαλούνται οι μαχητές κυρίως στο βόρειο Ιράκ, θα μπορούσε να τις παρομοιάσει κανείς με σύγχρονες αμαζόνες. Εκεί ανήκουν στον στρατό που έχει συγκροτήσει το αυτόνομο Κουρδιστάν και ο οποίος εκτιμάται ότι αριθμεί σήμερα περίπου 190.000 μαχητές. Πρόκειται κυρίως για πρώην αντάρτες που ανήκαν στις ένοπλες πολιτοφυλακές των δύο βασικών κουρδικών παρατάξεων στο βόρειο Ιράκ, του Δημοκρατικού Κόμματος του Κουρδιστάν (ΚDΡ) και της Πατριωτικής Ένωσης του Κουρδιστάν (ΡUΚ).

Οι Πεσμεργκά υφίστανται από την εμφάνιση του κουρδικού κινήματος ανεξαρτησίας στο βόρειο Ιράκ, στις αρχές της δεκαετίας του 1920. Η μετάφραση της λέξης Πεσμεργκά αποτυπώνει με τον καλύτερο τρόπο τον αγώνα τους, καθώς σημαίνει «αυτοί που αντιμετωπίζουν τον θάνατο». Αληθές, αν αναλογιστεί κανείς το ευρύτερο κουρδικό κίνημα και στη Συρία και στην Τουρκία. Πάνω από 1.600 υπολογίζονται οι νεκρές Κούρδισες μαχήτριες που έπεσαν υπερασπιζόμενες το Κομπάνι όταν το πολιορκούσαν με την υποστήριξη της Τουρκίας οι τζιχαντιστές του Ισλαμικού Κράτους πριν μερικά χρόνια.

Οι νεαρές γυναίκες αποτέλεσαν εξαρχής ενεργά μέλη του κουρδικού απελευθερωτικού κινήματος. Συμμετείχαν ενεργά στο κοινωνικό και πολιτικό ακτιβισμό, αλλά συμμετείχαν και στο αντάρτικο του PKK στη νοτιοανατολική Τουρκία και στην κουρδική πολιτοφυλακή YPG στη βόρεια Συρία. Παντού πολέμησαν ισότιμα με τους άνδρες συντρόφους τους. Εξάλλου, οι Κούρδισες παραδοσιακά έχουν παίξει σημαντικό ρόλο στην υπεράσπιση της γης τους. Από το 605 π.Χ. τις συναντάμε να αγωνίζονται μαζί με τους άνδρες αλλά και να κατέχουν ηγετική θέση στον στρατό.

Η 26χρονη Zekia Karhan ανέφερε: «Είμαστε ακριβώς το ίδιο με τους άντρες πολεμιστές. Έχουμε τις ίδιες υποχρεώσεις. Μας συμπεριφέρονται ως ίσος προς ίσο, αυτός είναι και ο λόγος που πολεμούμε στο πλευρό των ανδρών».

Στον πρόσφατο αγώνα τους κατά του Ισλαμικού Κράτους συστρατεύτηκαν και γυναίκες με κουρδική καταγωγή που ζούσαν μέχρι τότε στη Δύση. Αν και δεν είχαν ξαναπιάσει ποτέ μέχρι τότε όπλο στα χέρια τους, βάλθηκαν να εμποδίσουν τη διεύρυνση του λεγόμενου Χαλιφάτου και των εγκλημάτων του κατά της ανθρωπότητας και ειδικά κατά της θρησκευτικής κοινότητας των Γιαζίντι. Αυτές οι γυναίκες ήταν που εμπόδισαν τους τζιχαντιστές να καταλάβουν το Κομπάνι. Μετά από ηρωικές μάχες κατάφεραν να απωθήσουν το στρατό του Ισλαμικού Κράτους, το οποίο πριν μερικά χρόνια είχε καταλάβει τη Μοσούλη και επεδίωξε να καταλύσει το αυτόνομο κουρδικό κρατίδιο στο βόρειο Ιράκ. Στις περιοχές των μαχών που δόθηκαν υψώνονται σημαίες του Κουρδιστάν και μνημεία με χαραγμένα τα ονόματα των πεσόντων.

Πάνε στη μάχη ακούγοντας δυνατή μουσική από τα τζιπ τους, έτοιμες να υπερασπιστούν τα εδάφη και τις οικογένειές τους. Ασπάζονται το όνειρο της δημιουργίας ενός ανεξάρτητου Κουρδιστάν που θα εκτείνεται στις περιοχές του Ιράκ, του Ιράν, της Τουρκίας και της Συρίας που κατοικούνται από Κούρδους.

Γενναίες, ατρόμητες και αποφασισμένες να θυσιάσουν την ζωή τους, προκαλούν πανικό στους τζιχαντιστές, οι οποίοι θεωρούν ατιμωτικό τον θάνατο που επέρχεται από γυναικεία χέρια. Κινδυνεύουν να μείνουν έξω από τις πύλες του παραδείσου. Μίας και το Ισλαμικό Κράτος απαγορεύει το τραγούδι και τη μουσική, εκείνες ορμούν στη μάχη τραγουδώντας.

Γνωρίζοντας τις ωμότητες που διαπράττει το Ισλαμικό Κράτος σε βάρος των γυναικών, έχουν όλες ορκιστεί να μην επιτρέψουν να τις αιχμαλωτίσουν. Κρατάνε πάντα μια σφαίρα για να αυτοκτονήσουν εάν πρόκειται να πέσουν στα χέρια των τζιχαντιστών. Οι γυναίκες περνούν από εκπαίδευση έξι εβδομάδων. Μαθαίνουν να πυροβολούν σε στόχο και πώς να δρουν ως ελεύθεροι σκοπευτές. Παρακολουθούν ειδικά σεμινάρια, μαθαίνουν να χειρίζονται βαρύ οπλισμό, ενώ καθημερινά εξασκούνται σε διάφορες πολεμικές τεχνικές. Παρά τις σκληρές συνθήκες οι στολές τους είναι φροντισμένες, όπως και η εμφάνισή τους.Σύμφωνα με το Συριακό Παρατηρητήριο Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων, δεκάδες γυναίκες «αμαζόνες» σφαγιάστηκαν από φανατικούς ισλαμιστές στο Κομπάνι της βόρειας Συρίας. «Τώρα βρίσκομαι στο μέτωπο, αλλά είμαι παντρεμένη και έχω μία κόρη, την οποία άφησα στους γονείς μου για να πολεμήσω κατά των εξτρεμιστών. Είμαι χαρούμενη που κάνω το καθήκον μου, ώστε να υπερασπιστώ το Κουρδιστάν», είχε δηλώσει μία από αυτές. Κατά τη διάρκεια της εκπαίδευσής τους κυλιούνται στις λάσπες, πέφτουν μέσα σε ένα λάκκο με παγωμένο νερό, ενώ αποδεικνύουν την ευλυγισία τους και τις ικανότητές τους στις πολεμικές τέχνες. Κάποιες φορές κλήθηκαν να δαγκώσουν από κουνέλια μέχρι… φίδια!