Το πιο εύκολο στον χώρο της Αριστεράς είναι να βρίσκονται αντίπαλοι προς εύκολη πολιτική και ιδεολογική κατακεραύνωση, παρά να αναζητούνται συγκλίσεις και συνεργασίες.
Η υπόθεση αυτή των εχθρών «εντός των τειχών», τους οποίους, συνήθως, βγάζουμε «έξω από τα τείχη» για να τους πλήξουμε πιο αποτελεσματικά, είναι ένα σπορ στο οποίο λίγο πολύ διεκδικούμε βραβείο στον αριστερό χώρο. Έχουμε όλοι, σχεδόν, θητεύσει και διαπρέψει.
Νομίζω ότι σε αυτό το συμπαθές σπορ δεν απέφυγε να μετάσχει και ο σ. Στ. Δ. Μαυρουδέας, γράφοντας περίπου δύο ολόκληρες σελίδες στο περασμένο κυριακάτικο φύλλο του ΠΡΙΝ (3/6).
Δύο ολόκληρες σελίδες, λοιπόν, ο σ. Στ. Δ. Μαυρουδέας, μας έλεγαν κύκλοι της Αριστεράς, για να κατατροπώσει την ΛΑ.Ε για «δραχμισμό», για αδιέξοδο «αριστερό ευρωσκεπτικισμό».
Η κύρια αφορμή γι’ αυτές τις διαπρύσιες κατηγορίες ήταν μια μελέτη του ΕΔΕΚΟΠ (Λαπαβίτσας κλπ) για την μετάβαση στο εθνικό νόμισμα.
Νομίζω ότι ο Στ. Δ. Μαυρουδέας αδικεί τον εαυτό του αποδεχόμενος, αν και από άλλες συλλογιστικές, τις κατηγορίες αλά Δ. Κουτσούμπα σε βάρος της ΛΑ.Ε.
Διότι αυτά χρεώνει στην ΛΑ.Ε ο ΓΓ της ΚΕ του ΚΚΕ αλλά και σύσσωμο σχεδόν το αστικό κατεστημένο, που, ταυτόχρονα, καταστροφολογούν, ο καθένας με τον τρόπο του και τρομοκρατούν για το ενδεχόμενο της δραχμής.
Η ΛΑ.Ε, όπως μας επιβεβαίωναν στελέχη της, τάσσεται ασφαλώς και χωρίς καμία υπεκφυγή υπέρ της εξόδου από την ΕΕ, θεωρώντας ως πρώτο θεμελιώδες και πλέον κρίσιμο βήμα σε αυτήν την κατεύθυνση την μετάβαση στο εθνικό νόμισμα.
Και μιλάνε τα ίδια στελέχη για θεμελιώδες και πλέον κρίσιμο βήμα, γιατί το σπάσιμο του κρίκου του ευρώ παρουσιάζει ειδικές δυσκολίες και πρέπει να συντελεστεί άμεσα και σε χρόνο dt με πλήρη αναδιαμόρφωση του οικονομικού τοπίου.
Όσοι διαβάσουν το φυλλάδιο της ΛΑ.Ε για την μετάβαση στο εθνικό νόμισμα και τις τελευταίες σχετικές αποφάσεις του Πολιτικού Συμβουλίου της ΛΑ.Ε, νομίζουμε ότι θα αντιληφθούν τις θέσεις της, ώστε να μην σκιαμαχούν.
Η ΛΑ.Ε, μας έλεγαν τα στελέχη της, δεν ανακάλυψε όψιμα ούτε την έξοδο από το ευρώ ούτε την αποδέσμευση από την ΕΕ ούτε τους μεταβατικούς δρόμους.
Ξέρουμε, όμως, να μην υπεριπτάμεθα ούτε να παραπέμπουμε με εύπεπτες φρασεολογίες τις επίκαιρες και δύσκολες ανατροπές σε ένα μέλλον που θα επικρατούν πιο «εύκρατες και υγιεινές συνθήκες» και όπου τα αγκάθια των αλλαγών θα ξεπερνιούνται με υπεκφυγές και αόριστα άλματα προς το μέλλον.
Όσο και να ορκίζονται κάποιοι για την αποδέσμευση από την ΕΕ, για τον σοσιαλισμό και τον κομμουνισμό, δεν μπορούν να αποφύγουν ή να υποβαθμίσουν αυτό που η ίδια η ζωή θέτει στην πρώτη γραμμή σε κάθε διαδικασία ανατροπής και συναντά τη μεγαλύτερη αντίσταση, αντίδραση και τρομοκρατία του ελληνικού κατεστημένου αλλά και τον φόβο πλατιών κοινωνικών στρωμάτων: την έξοδο από την νομισματική «φυλακή» της ευρωζώνης, η οποία και εκ των πραγμάτων στις ελληνικές συνθήκες είναι ο υποχρεωτικός κρίκος για να ανοίξουν δρόμοι για βαθιές ριζοσπαστικοποιήσεις και συγκρούσεις.
Αντί των εύκολων κατηγοριών και των άγονων αντιπαραθέσεων, οι οποίες, συνήθως, είναι και οι πιο σφοδρές γιατί είναι «αέρας φρέσκος», ας συζητήσουμε επί πραγματικού εδάφους για να επιτύχουμε πραγματικές ανατροπές στο σήμερα, αντί να επιχειρούμε να βάζουμε ετικέτες και να υψώνουμε τείχη για να μην κάνουμε τίποτα, ούτε καν να δοκιμάζουμε, αλλά συνεχώς να επιβεβαιωνόμαστε, γιατί για άλλη μια φορά προβλέψαμε επιτυχώς την αποτυχία και την έλευση των βαρβάρων.
Ο «δραχμισμός» και ο «αριστερός ευρωσκεπτικισμός» της ΛΑ.Ε. Και εσύ Βρούτε;
