Παρακολουθήσαμε χθες την εκδήλωση “Ε, όχι και το νερό” στον Δήμο Θεσσαλονίκης με κάποιες προσδοκίες, γιατί οι διοργανωτές φέρονταν ως συνέχεια του κινήματος “Σώστε το νερό” που είχε πολύ μεγάλη επιτυχία, πριν δύο χρόνια, προ της κυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ. Αποδείχθηκε ήδη από τις εισηγήσεις κυρίας, διαμερισματικού συμβούλου της παράταξης του κυρίου Μπουτάρη, μίας δικηγόρου του σωματείου της ΕΥΑΘ και του κυρίου Ψαρούδα, (νομίζουμε ότι είναι ακόμη συνεργάτης του κυρίου Δημάρχου) ότι πρόκειται για φιάσκο και στην ουσία έγινε για να αποφορτίσει το κλίμα και να αδρανοποιήσει το κίνημα και μακάρι να κάνουμε λάθος. Ενώ ο κύριος Αρχοντοπουλος, πρόεδρος του Σωματείου εργαζομένων της ΕΥΑΘ, προσπάθησε στην εισήγησή του να αναλύσει τις ευθύνες της κυβέρνησης και τι πρόκειται να επιβάλει η τρόικα και η γαλλική εταιρεία Σουέζ, όταν θα αναλάβει την εταιρεία, οι εισηγητές πρότειναν … δράσεις πολιτών που θα αυτοοργανωθούν, ενημέρωση των πολιτών σε κοπές βασιλόπιτας, σε ποδηλατοδρομίες, σε αποκριάτικες εκδηλώσεις μέχρι τον Μάϊο, την επέτειο της ψηφοφορίας του “Σώστε το νερό” και ό,τι η φαντασία του καθενός δημιουργήσει και ό,τι αποφασίσει από μόνος του.
Η άποψή μας που ευθαρσώς την είπαμε είναι ότι “το θέμα της πώλησης του νερού στον ιδιωτικό τομέα είναι θέμα πολιτικό, εφόσον η κυβέρνηση λόγω των μνημονίων πουλά δημόσιες επιχειρήσεις και τις εντάσσει στον ΤΑΙΠΕΔ. Δεν βοηθά καθόλου η νομική διαδικασία, γιατί ό, τι επιβλήθηκε με τα μνημόνια δεν καταρρίπτεται από την ελληνική δικαιοσύνη (τρανό παράδειγμα η περικοπή συντάξεων που θεωρήθηκαν αντισυνταγματικές από το Συμβούλιο Επικρατείας , αλλά εξακολουθούν να μειώνονται), αλλά ούτε οι κινητοποιήσεις τύπου ποδηλατοδρομία δεν βοηθούν, χωρίς να αποκλείονται. Εκείνο που είναι απαραίτητο είναι ένα μεγάλο πολιτικό κίνημα κατά των ιδιωτικοποιήσεων και της ιδιωτικοποιήσεως του νερού, ενημέρωση των συνδικαλιστικών σωματείων που πρέπει να συνταχθούν, ενημέρωση των πολιτών με ευθύνη του Δήμου, αν έχει την ίδια θέση. Αλλά δυστυχώς η συντριπτική πλειοψηφία των δημοτικών συμβούλων ήταν υπέρ της πώλησης του λιμανιού, άρα φοβόμαστε ότι η ίδια θα είναι και η θέση του για την πώληση του δημόσιου αγαθού του νερού. Τέλος υπάρχουν και οι συνελεύσεις πολιτών, που θα μπορούσαν να συμβάλουν. Αλλά η άποψή μου είναι ότι δεν βοηθιούνται στην δράση τους, εφόσον η ίδια η εισηγήτρια, διαμερισματική σύμβουλος της παράταξης Μπουτάρη, είχε αντιρρήσεις στην παραχώρηση αίθουσας του Ε’ Διαμερίσματος σε Επιτροπή Πολιτών που δραστηριοποιούνται για τους πλειστηριασμούς και για άλλα δημόσια αγαθά, όπως νερό και ενέργεια. Επομένως, αν το κίνημα δεν έχει πολιτικά χαρακτηριστικά ανατροπής αυτής της κατάστασης, τότε μιλάμε για εκτόνωσή της. Και βέβαια η συγκρότηση της Επιτροπής πρέπει να αποκλείει άτομα που εμπλέκονται ιδεολογικά με όσους θέλουν να ξεπουλήσουν αυτό το δημόσιο αγαθό “.
Η απάντηση σ’ αυτήν την τοποθέτηση ήταν ότι “η συμπαθής κυρία περιμένει να πέσει ο καπιταλισμός” και άλλες ηπιότερες όπως “όλοι μαζί θα δράσουμε και θα χρησιμοποιήσουμε κάθε τρόπο με …αυτοοργάνωση”.
Φυσικά και άλλες τοποθετήσεις ήταν σε θετική κατεύθυνση και έδειχναν προβληματισμό και αγωνία, αλλά η όλη διοργάνωση μας απέδειξε ότι έγινε για να αποφορτίσει το κλίμα, ότι είχε σχέση κυρίως με την δημοτική παράταξη Μπουτάρη και με κόσμο των παρυφών του ΣΥΡΙΖΑ. Επομένως έχουν ευθύνη οι αριστερές καταρχήν οργανώσεις ΚΚΕ, ΛΑΕ και ΑΝΤΑΡΣΥΑ και οι άλλες μικρότερες, τα συνδικαλιστικά σωματεία και οι Επιτροπές κατοίκων να δημιουργήσουν άμεσα ένα κίνημα που θα απαντήσει και στην νέα άθλια ιδιωτικοποίηση, που αφορά στο νερό, δημόσιο αγαθό, που ανήκει σε όλους.