Τα εθνικά θέματα σπάνια υπήρξαν πεδίο στο οποίο διέπρεψε η Αριστερά, για να μην πούμε ότι όποτε έρχονταν στο προσκήνιο ή όταν καταπιάνετο με αυτά η Αριστερά, συνήθως, τα έκανε “μούσκεμα”.
Το πρόβλημα με την Αριστερά δεν ήταν μόνο οι τόσο διαφορετικές και συχνά αντιδιαμετρικά διαφορετικές απόψεις που αναπτύσσοντο για το οποιοδήποτε εθνικό θέμα στις διάφορες πτέρυγες, οργανώσεις και πολιτικές δυνάμεις της.
Το πρόβλημα ήταν ότι πάνω στις διαφορετικές αυτές απόψεις επί των εθνικών θεμάτων που ανεφύοντο, αναπτύσσονταν φανατικές φορτίσεις και διαιρέσεις μαζί με φοβερές εμπάθειες και αλληλοκατηγορίες, πολύ πιο παθιασμένες από τις συνήθεις νοσηρές καταστάσεις που κακώς βιώνει κατά παράδοση η Αριστερά και ο αριστερός κόσμος όταν υπάρχουν διαφορές σε άλλες θεματολογίες.
Δυστυχώς, αυτές οι φανατικές φορτίσεις και εμπαθείς αλληλοκατηγορίες εμφανίζονται εν μέρει και τώρα στην Αριστερά σε σχέση με τη στάση της τελευταίας στο Μακεδονικό και τα συλλαλητήρια. Λείπει εκ νέου σε σημαντικό βαθμό η ψυχραιμία και η εποικοδομητική συζήτηση επί των διαφορών από τις διάφορες πλευρές. Οι χαρακτηρισμοί και φανατισμοί δίνουν και παίρνουν ξανά στον χώρο της Αριστεράς και τα ξίφη έχουν βγει από τα θηκάρια, ενώ αριστεροί εισαγγελείς είναι έτοιμοι να απευθύνουν κατηγορίες και να καταδικάσουν, αν όχι και να αφορίσουν ταυτόχρονα.
Όλοι περίπου και ξαφνικά έχουν γίνει ιστορικοί, γνώστες όλων των πτυχών του Μακεδονικού, κάτοχοι της απόλυτης αλήθειας και γνώστες του μυστικού για να οδηγήσουν την Αριστερά σε μέρες μεγαλείου, σε αντίθεση με με όσους έχουν διαφορετικές θεωρήσεις που θα θάψουν την Αριστερά.
Σιγά ρε παιδιά! Σιγά! Λίγη ψυχραιμία δεν βλάπτει. Λίγη σοβαρότητα επίσης.
Για άλλη μια φορά επιβεβαιώνεται πλήρως η ανάγκη η Αριστερά να επαναθεμελιώσει την σκέψη, τις αντιλήψεις, την στάση της και την κουλτούρα της. Είναι κρίμα μια ολόκληρη παράταξη να μην έχει μάθει πρώτα απ’ όλα να ακούει και να συζητάει νηφάλια όχι μόνο με αυτούς που ταιριάζει αλλά και με εκείνους στον ευρύτερο χώρο της Αριστεράς που έχει διαφορές, χωρίς να σηκώνει σινικά τείχη και να προβαίνει σε επιχειρήσεις εκκαθάρισης λογαριασμών.
Αυτή τη νέα σκέψη πρώτα απ’ όλα χρειάζεται η Αριστερά, ενόψει και του συλλαλητηρίου της Κυριακής στο Σύνταγμα: Νηφαλιότητα μέσα στην διαφορετικότητα.
Όπως χρειαζόμαστε επίγνωση ότι θα υπάρξει ζωή και ότι αυτή θα κυλήσει και μετά το συλλαλητήριο και ότι πολλές κατεστημένες δυνάμεις καιροφυλακτούν για να αποδυναμώσουν περισσότερο τον αριστερό χώρο για να επιβάλουν την δική τους ατζέντα και να βάλουν την δική τους σφραγίδα στις εξελίξεις, ακόμα και με αιφνιδιαστικές εκλογές.
Ν.Ζ