Ένα ποίημα του Αντώνη Μπουντούρη: Απλοχωριά

Απλοχωριά

Να ξεβοτανίζεις
να φυτεύεις
να φιλεύεις
ν’ ακούς τον άλλο προσεκτικά

Ιχνος ρυτίδας απο το ύποπτο φώς
να μη σέρνεται στα λόγια

Τεντώνει η φωνή προς τα ψηλά
στον καθαρό αέρα
και σπάει

Φωνή που σπάει
λέει αλήθειες
κι είναι ανθεκτική στο φώς.

Αντώνης Μπουντούρης